Ik vind parels, overal. Pak ze op en bekijk ze van alle kanten. Doop ze in een beetje inkt.
René schrijft verhalen, columns en gedichten

Zweethut


Met veertien man kruipen we in de iglo van wilgentakken en lappendekens. Het is vol. De vuurman brengt één voor één gloeiende stenen met zijn hooivork naar binnen. De ceremonieleider strooit salie over de 'oranje' stenen in ons midden. Het regent al de hele ochtend.

In de deelronde voor aanvang uitte ik met overslaande stem en tranen in de ogen mijn zorgen over de wereld. Nu zitten we als indianen in het donker op koude grond. Klaar voor ons reinigingsritueel. Ik ben weer thuis.

Gebeden. Gezang. De hut nooit eerder zo heet als vandaag. Gedachten: wel of niet een ander aanraken, focus op het hart, het koelen aan de aarde uitstellen, dat ik het geen vier rondes ga volhouden.

De flap van de ingang wordt opengeslagen. Ik hap naar adem en kijk naar de lucht. Mannen delen verhalen. Zeven stenen erbij. Plenzen water erover. De deur sluit. Wederom is het aardedonker.

Rechts naast me is een man gaan liggen. Mijn hoofd tussen mijn knieën. Vandaag voelt de zweethutceremonie als overleven. Links van me droogt een man zijn hoofd met mijn handdoek. Iemand zet stevig een hand op mijn knie.

Eindelijk gaat de flap weer open. Een stuk van de achterkant nu ook. Focus op het hart. Ik staar naar buiten. Hoe ga ik dit volhouden? Een man spreekt: 'Ik heb niets te bieden. Ik sta voor U. Met lege handen.' Opluchting. Ik ben niet de enige die lijdt. Praten zou ook mij goed doen. Twijfels: de anderen hebben mooiere verhalen. Nieuwe stenen. Nu dan?

Aardedonker.

Het gezang is hard. Onverstaanbare teksten van de Lakota-indianen. Zo krachtig mogelijk zing ik mee. Vanuit het hart. Verbinding. Broederschap. Ik voel geluk. Een paar minuten lang.

Hart in mijn keel. Ik moet iets zeggen anders trek ik die vierde ronde niet. Eén zinnetje: 'Ik wil graag bidden voor iedereen die het zwaar heeft!'

Ze lachen.

Volbracht. Wezenloos kijk ik voor me uit. Druk mijn tenen in de aarde. Het hoofd licht. Mannen brengen me water. Ik voel me fantastisch. Een oerkracht.

Om het te vieren spring ik de sloot in.

In de deelronde vertel ik van een steen die voor mijn neus kwam te liggen. Dat er een verticale barst in zat. Voor mij de splijting van de maatschappij symboliserend. Maar dat de steen nog steeds een geheel was. Het barstje dun. Makkelijk te helen is.

Mijn stem slaat over.





12-02-2022