Ik vind parels, overal. Pak ze op en bekijk ze van alle kanten. Doop ze in een beetje inkt.
René schrijft verhalen, columns en gedichten

Dramadriehoek


In de verte zie ik een auto met panne. Hij valt op vanwege de reflecterende gevarendriehoek die honderden meters voor zijn auto te zien is. De triangel brengt een herinnering naar boven. Ik zit tegenover de directeur van een bejaardenhuis. In zijn werkkamer praten we met een kop koffie over het leven, een pen en kladblok tussen ons in.

Hij legt de dramadriehoek uit. Bij iedere punt van de driehoek een woord. Aanklager, redder en slachtoffer. Dan prikt hij ineens krachtig in het midden van de driehoek. 'De grote kunst van het leven is om in het midden te blijven,' lacht hij.

Ik leg de driehoek op mijn relatie. Vanaf dat ik haar ken, probeer ik haar te redden, ik weet niet beter, als kind probeerde ik mijn moeder al te redden. Ik ontwikkel het talent om rechtstreeks in de ziel van mensen te kijken. Zij kan het niet waarderen. Haar woorden klinken als 'red jij jezelf maar'.

Langzaam aan de slag. Het begin van een transformatie. Leren mezelf te geven wat ik nodig heb. Niet meer voor anderen zorgen maar voor mezelf. Da's gek, opnieuw beginnen terwijl de veertig al een tijdje is aangetikt.

Op de roze wolk overtuig ik mezelf dat zij ziet wat ik niet kan zien. De man en zijn blinde vlek.
Het redden verankerd in iedere zin die ik spreek. Steeds meer mantels der liefde over mislukte reddingspogingen. Tot er iets knakt en het aanklagen begint.

Steeds meer woorden om tot elkaar te komen. Tirades, met steeds hardere toon. Steeds minder kunnen genieten van het elkaar hebben gevonden. Een vriend die zegt dat 150 kilometer lopen minder zwaar is.

Tot ik begrijp wat er gebeurd is.

Ik ben slachtoffer geworden.

Volgens de directeur had dit allemaal niet gehoeven. Ik had gewoon in het midden moeten blijven.

05-11-2019